Pochodzenie kanarków

   Dzikie kanarki opisywane przrz przyrodnika Karola Linneusza w 1758 roku żyją obecnie na Wyspach Kanaryjskich, w południowo-zachodniej Afryce, na Maderze i Azorach. Najczęściej występują na wyspach Teneryfie, Gran Canaria, Comera a La Palma gdzie gniazdują od marca w lasach i parkach. Między gałęziami niskich drzew i krzewów samica buduje dobrze ukryte gniazdo. Samiec pomaga jej niewiele, głównie śpiewa w pobliżu miejsca gniazdowania, zaznaczając w ten sposób swój rewir. Podstawę gniazda tworzą małe gałązki i źdźbła suchej trawy. Wnętrze jest wyłożone puchem i sierścią kóz, na które zostają złożone jaja. Samica składa 4-5 jasnozielonych, lekkonakrapianych jaj, które wysiaduje sama przez około 14 dni. Wysiadywanie rozpoczyna na ogół po zniesieniu trzeciego jaja. W warunkach naturalnych ptaki gzniazdują trzy razy w roku.
    Kanarek dziki ma około 13 cm długości. Samiec jest zielonożółty, ma spód ciała jaśniejszy, gardło i boki głowy prawie żółte, a między nogami i na kuprze jest prawie zielony. Oczy są brązowe, dziób barwy rogowej, nogi cieliste z ciemnymi pazurami. Ubarwienie samicy jest bardzoej szarozielone z szerokimi białymi zakończeniamiskrzydeł i gogna. Pióra są bardziej matowe niż u samca. Młode ptaki wyglądem przypominają samice. O ubarwieniu kanarków decydują dwa zmieszane pigmenty: białożółty ksantofil oraz brunatna i czarna melanina.
    O Wyspach Kanaryjskich Europa dowiedziała się w pierwszej połowie XIV wieku (w 1341 roku król Alfons IV Portugalski wysłał okręty w celu spenetrownia tamtych rejonów). Szybko powstała tam kolonia portugalska, a do Portugalii trafiły pierwsze kanarki. W 1479 roku Wyspy Kanaryjskie przeszły we władanie hiszpańskie, wskutek czego kanarki trafiły zn kolei do Hiszpanii. Od miejsca pochodzenia powstała nazwa tych ptaków. Przez Linneusza zostały nazwane Serinus canariuswe Francji nazwano je canari, w Niemczech canaria, w Anglii canary, w Rosji kianrejka.
    W XV i XVI wieku w Europie kanarki były jeszcze rzadkością. Niewiele wiedziano o ich rozmnażaniu, więc podróżnicy przywozili je przeważnie jako dary dla osób z wyższych sfer (były bardzo drogie). Dopiero w późniejszym okresie zaczęto na poważnie zajmować się hodowlą i rozmnażaniem tych ptaków. Jej prekursorami byli hiszpańscy mnisi. Interes na kanarkach rozkwitał, zwłaszcza że w hodowli pojawiły się, jako wynik spontanicznej  mutacji, żółte mutanty, które były ogromnym zaskoczeniem dla hodowców. Ptaki były rozwożone po całym świecie i docierały nawet do Australii i Nwej Zelandii.